Kuyt is Appie Happie zelf

0
474

AD-columnist Sjoerd Mossou vergelijkt het Feyenoord van nu met het ‘Appie Happie-elftal’ van 1993. ‘Nooit in de geschiedenis kende één voetbalselectie zo krankzinnig veel stripfiguren als het Feyenoord van destijds.’

Van het Feyenoord-team dat in 1993 kampioen werd, is al vaak beweerd dat het een typisch ‘Appie Happie-elftal’ betrof. Logisch ook wel: nooit in de geschiedenis kende één voetbalselectie zo krankzinnig veel stripfiguren als het Feyenoord van destijds.

Van József Kiprich tot John de Wolf, van Mike Obiku tot Regi Blinker, van Ed de Goey tot John van Loen. Dik Bruynesteyn had het zelf niet kunnen verzinnen. Sterker nog, vergeleken bij dit Feyenoord was zijn ‘Taaie Tijgers’-team een tamelijk kleurloos zooitje.

Zelfs Peter Bosz leek in die jaren op een stripfiguur, met een krullenbos zo groot als een jaren 70-discopruik. Willem van Hanegem was de Appie Happie-trainer en dan had je ook Ruud Heus en Gaston Taument nog, om de catalogus der kekke kapsels helemaal compleet te maken.

Het elftal van 1999 was qua Appie Happie-gehalte wat minder, al waren Chris Gyan, Julio Ricardo Cruz en Paultje Bosvelt ook niet te versmaden. En je had Don Leo Beenhakker uiteraard: ook een voortreffelijke Appie Happie-trainer. We moeten die Klassieker van morgen nog maar afwachten natuurlijk, maar langs de meetlat van de Appie Happie-index scoort het huidige Feyenoord een, laten we zeggen, krappe voldoende.

Iets te veel ideale schoonzonen, de trainer incluis, maar ook weer niet totaal kleurloos.

Jan-Scharie: goede, droogkomische bijnaam. Rick Karsdorp misstaat niet als de moderne variant op Ruud Heus (alias Sjakie Strijkijzer).
Eljero Elia: de Vrolijke Flierefluiter. Eric Botte-ghin is een prima antiheld in de geest van Henri Buitenzorg. En Tonny Vilhena draagt een kapsel dat zelfs in 1993 nog niemand verzonnen had.

Maar het belangrijkste: Feyenoord heeft de voetballer die het meest op Appie Happie zélf lijkt. Zelfde blonde kapsel. Zelfde montere hoofd. Zelfde geblokte lichaam. Beetje dezelfde manier van voetballen ook, als onvermoeibare krachtpatser die het liefst rechttoe rechtaan op doel schiet.

Van Dirk Kuyt durf ik te beweren dat hij ook moeiteloos de Tour de France zou kunnen winnen, net als Appie Happie ooit deed, al was dat dan op een tandem, samen met Joop Zuremelk.

Dirk doet zelden een schokkende of schijtlollige uitspraak, maar dat deed Appie Happie ook niet, want die had het te druk met bananen eten en naar de meisjes kijken.

Bij Kuyt meen ik de laatste maanden soms een soort angst te bespeuren. Nu hij niet meer elke wedstrijd in de basis staat, is Dirk bang dat dit misschien niet ‘zijn’ titel wordt, of dat we zijn status van boegbeeld in twijfel trekken, zo vlakbij de Coolsingel.

Dat we over tien of twintig jaar een soort kant-tekening achter zijn naam zullen plaatsen, omdat hij na de winterstop niet altijd onomstreden was. Onzin natuurlijk.

Dirk Kuyt is de Appie Happie van dit Feyenoord in hoogsteigen persoon, de blonde roerganger, het gezicht dat voor altijd verbonden zal zijn aan dit voetbalseizoen. Als het iemands landstitel wordt, dan toch echt die van Dirk, blonde visserszoon uit Katwijk.

Bron AlgemeenDagblad

-Advertentie- Word lid van FSV De Feijenoorder